بیوگرافی و معرفی آثار آلن دلون

Actor
آلن دلون
آلن دلون

لَن فابیَن موریس مارسِل دُلون (به فرانسوی: Alain Fabien Maurice Marcel Delon) (زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۳۵)، ستاره و یکی از نمادهای سینمای فرانسه که به صراحت لهجه و رک گویی مشهور است.

زندگی‌نامه

آلَن دُلون در ۸ نوامبر ۱۹۳۵ در دهکده‌ای به نام «سو» (به فرانسوی: Sceaux) در حوالی پاریس به دنیا آمد. نام پدرش «فابیَن» و مادرش «ادیت» بود. زمانی که آلَن ۴ سال بیشتر نداشت پدر و مادرش از هم جدا شدند و به‌ناچار سرپرستی‌اش به خانواده‌ای دیگر واگذار شد. او در خانه‌ای رشد کرد که روبه‌روی یک زندان بود و آلن با بچه‌های نگهبان زندان هم‌بازی بود. پس از چند سال، پدر و مادرخوانده‌اش بر اثر حادثه‌ای کشته شدند و وی دوباره تحت سرپرستی مادرش، که با یک قصاب محلی ازدواج کرده بود، قرار گرفت. او در دوران کودکی به دوچرخه‌سواری، فوتبال و رفتن به سینما علاقهٔ وافری داشت. او دوران تحصیلی خود را در مدارس کاتولیک گذراند و از آنجا که پسر شلوغی بود چندین بار از مدرسه اخراج شد و در ۱۵ سالگی به‌کلی درس و تحصیل را ترک کرد. پس ناپدری‌اش به‌ناچار او را به مغازهٔ قصابی برد تا این حرفه را به او بیاموزد، اما آلن هیچ علاقه‌ای به این حرفه نداشت و در ۱۷ سالگی خانه را ترک کرد و به ارتش پیوست.

وی در ارتش در یگان تفنگداران دریایی به‌عنوان چترباز به خدمت ادامه داد و در سال ۱۹۵۴ در جنگ هند و چین حضور داشت. او دوران خدمت خود را در ارتش با اشتیاق ادامه داد. وی در مورد خاطراتش در آن زمان می‌گوید: «در آنجا دوستانی پیدا کردم، کسانی که با آنها حرف می‌زدم و به حرف‌هایم گوش می‌دادند».

آلن در ۱۹۵۶ از خدمت ترخیص شد و به‌عنوان باربر و سپس به‌عنوان پیش‌خدمت در کافه‌های مختلف پاریس به کار پرداخت. او درآمد ثابتی نداشت و مستقل از خانواده‌اش زندگی می‌کرد. طی همین مدت با بسیاری از بازیگران که در کافه‌های محل کارش رفت‌وآمد داشتند آشنا شد. یکی از بازیگران ژان کلود بریالی بود. آنهایی که دربارهٔ زندگی او تحقیق کرده‌اند می‌گویند که او با دنیای زیرزمینی جنایتکاران در ارتباط بوده و مدتی هم با آنها زندگی می‌کرد. این دو دوست در سال ۱۹۵۷ تصمیم گرفتند با هم به جشنوارهٔ فیلم کن بروند. این تصمیم، زندگی آلن را برای همیشه تغییر داد. آلن که یک آدم معمولی بود و هیچ‌گونه تجربهٔ بازیگری نداشت و آن شب هم با یک دست لباس کرایه‌ای به جشنواره رفته بود، پس از بازگشت از جشنواره به یک فوق‌ستاره تبدیل شد. چهرهٔ فوق‌العاده جذاب او در آن مجلس کاملاً سرآمدِ همگان بود و در آنجا بود که کارگردانان مختلف به سراغ او آمدند. او بیشتر در نقش دزد یا آدمکش اجیرشده بازی می‌کرد.

الن دلون در فستیوال کن و ورود به دنیای بازیگری :
دلون در فستیوال کن توسط جوینده باهوش "دیوید سلزینک" کشف شد .بعد از تست نمایش ، سلزینک به او پیشنهاد کار داد ولی به شرطی که آلن زبان انگلیسی اش را تکمیل کند.دلون برای مطالعه زبان انگلیسی به پاریس بازگشت اما زمانیکه او کارگردان فرانسوی "ییوز الگریت" را ملاقات کرد وی متقاعد شد که باید برای اغاز این حرفه در فرانسه بماند. سلزینک به دلون اجاز لغو قرار دادش را داد و الگریت اولین تجربه بازیگری آلن را در فیلم "Quand la Femme Senmele" به او داد.سپس دلون در فیلم "Faibles Femmes" ظاهر شد. این فیلم جزو اولین فیلمهای نمایش داده شده اش در امریکا بود ، جایی که موفقیت بزرگی را برای وی به همراه داشت. در سال 1960, دلون در فیلم"Rene dements purple noon " ظاهر شد. او سپس در روکو و برادرش ,لوچیانو ویسکونت نقش افرینی کرد. "Boslay crowther " درباره او گفت که کار دلون به طرز ترحم انگیزی پر احساس و تاثییر گذار است."جان بیوفورت" در کنترل علم مسیحی گفت:"وفاداری قلب شکسته شده روکو فیلم را با برجسته ترین تراژدی های اهنی اش مزین کرد... باور پذیری اش در نهایت در عملکرد قانع کننده اقای دلون باقی مانده است"
در سال 1961 دلون در نمایش "Tis Pityshe awhore " جان فورد همراه با رومی شوایندلر در پاریس به روی صحنه رفت. ویسکونت کارگردان این مجموعه بود.دلون دوباره برای "Gotto pardo 2 " با او همکرای کرد.او با جان پیر ملوریل کسی که کارگردان un Flic, Ule celerounge و Le samourai بود همکاری کرد. در سال 1964,آلن دلون همراه با Georges Beaume کمپانی "Del Beaue" را تاسیس کرد.آنها فیلمی به نام Linsoumis را تولید کردند که به علت رعایت موارد قانونی باید دوباره ویرایش می شد.دلون سپس کمپانی شخصی خودش به نام "Adel" را تاسیس کرد و اولین فیلم کمپانی اش را با نام "Jeff " تولید کرد.دلون موفقیت فیلم را با borsalino دنبال کرد,که یکی از عالی ترین فیلمهای فرانسوی در آن زمان شد.در سال 1973 او دوئتی را با خواننده پاپ Dalida در "Paroles paroles" اجرا کرد.او همچنین نقش قهرمان پرطرفدار مردم یعنی "زورو" را در سال 1975 ایفا کرد.دلون در 1976 در جوایز سزار(معادل فرانسوی اسکار) شرکت کرد و برنده جایزه "Monsier Klein" شد.
او برای ایفای نقش در فیلم notre historie جایزه سزار بهترین هنر پیشه را برد و در تطبیق فیلم اش با رمان Marcel به نام Swann in lore در همان سال در فیلم dandy baron de charlos ایفای نقش کرد. سپس رشته ای از شکست های باکس افیس در اواخر دهه 1980 . 1990 را تجربه کرد و منجرب به شکست Une chance surdeax شد.درسال 1990,او درNouvelle vagne با Auteur jean همکاری کرد که در ان فیلم او نقش دوقلو را ایفا میکرد.در سال 2001,تئاترWalter Reade مجموعه ای از فیلمهای دلون را تحت عنوان "مردی در سایه" نمایش داد.از شکل گیری عطری با نام دلون,او از تنوعی از محصولات فروخته شده تحت این نام مانند ساعت,لباس ,سیگار و لوازم تحریر برخوردار بود. مارک تجاری عینک های دلون طرفدار بسیاری در هنگ کنگ داشت که بعد ا اینکه هنرپیشه Chaow از آن در فیلم جنایی سال ،1986 "فردایی بهتر" استفاده کرد.دلون برای تشکر از Chaow در کمک به فروش عینک در این منطقه نامه ای نوشت.کارگردان فیلم John woo از دلون قدردانی کرد و مقاله ای کوتاه در Le Samourai برای عرضه دی وی دی کلکسیون Criterion نوشت.

زندگی خصوصی آلن دلون
اولین نامزد او «رومی اشنایدر (alain delon romy schneider)» بازیگر معروف بود که قبل از آنکه کارشان به ازدواج کشیده شود از هم جدا شدند. «آلن دلون» سپس در سال ۱۹۶۴ با «ناتالی کانوواس» ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر به نام «آنتونی» شد. در سال ۱۹۶۹ این دو از هم جدا شدند.

اما یک حادثه مهم در زندگی آلن در سال ۱۹۶۸ به وقوع پیوست. در این سال جسد «استفن مارکوویچ» در گاراژ خانهٔ وی پیدا شد. شایعات حاکی از آن بود که آلن دلون وی را به دلیل علاقه به «ناتالی» کشته. به هر حال هیچ‌گاه زاویه تاریک آن قتل روشن نشد و آلن هم تبرئه شد. آنتونی در حال حاضر بازیگر سینما است اما هنوز نتوانسته مانند پدرش معروف شود. البته او تا حدی شبیه پدرش است اما مانند او جذابیت ندارد. خود دلون هم می‌گوید: «پسرم با من متفاوت است».
آلن دلون در سال ۱۹۸۷ در سن ۵۲ سالگی با یک مانکن هلندی به نام «رزالی وان بیرمن» ازدواج کرد و از او صاحب دختری به نام «آنوشکا» و پسری به نام «آلن فابیانی» شد و در سال ۲۰۰۲ این دو از هم جدا شدند. آلن در سال ۱۹۹۸ در فیلم «نیمه شانس» در کنار «ژان پل بلوموندو» بازی کرد و سپس اعلام بازنشستگی کرد و گفت: «من در اکثر فیلم‌هایی که بازی کرده‌ام یا دزد بوده‌ام یا پلیس، اما جالب این است که فرقی نمی‌کرده است که چه کاره بوده‌ام، در همهٔ فیلم‌ها تنها بوده‌ام. نمی‌دانم اما فکر می‌کنم کارگردان‌ها و حتی تماشاگران همیشه دوست دارند مرا تنها ببینند».
آلن دلون از سال ۱۹۹۹ در کشور سوییس ساکن است.

اتفاقات و جزییات بیشتر در مورد آلن دلون:

  • در نمایش نامه فرانسوی به نام Les gnignoels de linfo ادم دست نشان ای بود(1988)
  • در ترانه معروف "paroles paroles" با خواننده معروف Dailda همخوانی کرد
  • مالک رستورانی به نام Camargne در Niko فرانسه است.
  • او تا حدی از جد Carscian است.
  • او در زمان بچه گی شش بار از مدارس مختلف اخراج شد.
  • شهروندی دوگانه ی فرانسوی ,سویسی داشت.
  • جایزه عالی ترین دکوراسون فرانسوی برای حرفه اش را دریافت کرد.
  • در جنگ هن و چین شرکت کرد زمانی که سرباز ارتش فرانسه بود.
  • ناپدری اش poul boulgne قصاب بود.
  • عطری به نام خودش با عنوام "AD" دارد.
  • مارک تجاری شخصی خودش را دارد.که عطر, لباس, ایستک, ساعت و عینک میفروشد.
  • او اسمی به نام "Equilec" دارد.
  • یک ترانه در سال 1987 سرود و خواند.
  • نقش زورو را برای خوشحال کردن پسرش انتونی دلون بازی کرد.کسی که در ان زمان بچه بود.
  • تیم مسابقه اسب دوانی شخصی ایجاد کرد که او با اسبش به نام Equileo برنده شد.
  • گروه راک ایتالیایی "Boustelle" ترانه ای به نام آلن دلون را خواندند.
  • محبوب ترین ستاره غربی در ژاپن بشمار می اید.
  • ستاره دوران زمان کودکی اش John Garfield به شمار میاید.
  • از رئیس جمهور سارکوزی در سال 2007 به شدت حمایت کرد.
  • به زبان انگلیسی و ایتالیایی تسلط کامل دارد.
  • در سال 1968 یکی از بادیگاردهای دلون,استیو مارکوویچ تحت شلیک گلوله که برای محافظت از دلون خود را جولو گلوله قرار داد مرد.دوست صمیمی دلون مشکوک به این قتل بود.که البته ترخیص شد.خود دلون پلیس را برای تحقیقات بیشتر خبر کرد,سپس همسر دلون,ناتالی مورد بازجویی قرار گرفت.
    مالک قصر بزرگی در موناکو فرانسه است.همچنین ویلای بزرگی در سوئد دارد.


نقل قولهای شخصی دلون:

  • دوست دارم دوست داشتنی باشم مانند عشقم به خودم
  • 3 کار را خیلی خوب بلدم انجام دهم:شغلم,حماقت,نگه داری از بچه
  • در عشق باید شجاعت انجام هر کاری را داشته باشیم اگر که واقعا عاشق هستیم
  • هر چیزی را میدانو و هر چیزی را درک میکنم.اما شادی واقعی دادنی است.
  • واقعا از مرگ نمیترسم,گمان میکنم نوعی زندگی بعد از مرگ وجود دارد.
  • وقتی به خدا اعتقاد داری به چیز زیادی اعتقاد نداری و زمانی که مشکل بزرگی داری, به هر طریقی عبادت میکنی.
  • من در اکثر فیلم‌هایی که بازی کرده‌ام یا دزد بوده‌ام یا پلیس، اما جالب این است که فرقی نمی‌کرده است که چه کاره بوده‌ام، در همهٔ فیلم‌ها تنها بوده‌ام. نمی‌دانم اما فکر می‌کنم کارگردان‌ها و حتی تماشاگران همیشه دوست دارند مرا تنها ببینند.

افتخارات:

الن دلون همچنین در طول دوران حرفه ای بازیگری خود چنیدن جایزه از جشنواره های معتبر را هم بدست اورد:

  • César Awards
  • France,Bambi Awards
  • David di Donatello AwardsFlaiano International Prize

و همچنین در اکادامی مشهور گلدن گلاب نامزد بهترین بازیگر نقش اول شد که متاسفانه نتوانست برنده شود.


آلن دلون برنده نخل طلای افتخاری جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹

آلن دلون نخل طلای افتخاری جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹

برنده نخل طلای افتخاری هفتاد و دومین جشنواره فیلم کن2019، به آلن دلون، بازیگر بزرگ فرانسوی و یکی از ستاره‌های سینمای جهان در دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی، برای یک عمر فعالیت هنری‌اش اهدا شد. او پس از دریافت این نخل طلا از دستان دخترش، در حالی که اشک می‌ریخت، گفت: «مدت‌ها بود این‌ چنین گریه نکرده بودم.»

مراسم اهدای نخل طلای افتخاری در کاخ جشنواره برگزار شد. همزمان با حضور آلن دلون بر فرش قرمز جشنواره، موسیقی فیلم «دسته سیسیلی‌ها» پخش شد؛ فیلمی فرانسوی در ژانر جنایی، محصول سال ۱۹۶۹ که آلن دلون از بازیگران اصلی آن بود.

در این مراسم آلن دلون پس از دریافت نخل طلای افتخاری، در میان تشویق حضار گفت: «امشب برای من بیش از آنکه پایان فعالیت حرفه‌ای باشد، به نظرم پایان زندگی است. مراسم امشب تا حدودی یک بزرگداشت پس از مرگ است، البته در زمان زنده بودن من.»

آلن دلون پس از آن افزود: «وقتی من کار بازیگری را آغاز کردم، به من می‌گفتند آنچه در این کار از همه سخت‌تر است دوام آوردن در آن است و من ۶۲ سال دوام آوردم.»

در مراسم تقدیر از آلن دلون که با حضور فرانک ریستر وزیر فرهنگ فرانسه، پیر لسکور رئیس جشنواره فیلم کن و همچنین تیری فرمو مدیر این جشنواره انجام شد و به ابتکار برگزارکنندگان، همه حاضران در این مراسم کارت شناسایی‌ای به گردن داشتند که روی آن، واژه «ستاره» نوشته شده بود. این کارت یادآور کارت شناسایی‌ مشابهی بود که آلن دلون در جشنواره کن سال ۲۰۰۷ به گردن انداخته بود و روی آن نوشته شده بود: «من یک ستاره هستم.»

این بازیگر ۸۳ در ادامه سخنان خود با صدایی بغض‌آلود گفت: «اکنون می‌دانم آنچه بسیار سخت است، رفتن است. چون من هم می‌روم اما نه پیش از آنکه از شما تشکر کنم.»

او ادامه داد: «اگر من ستاره هستم، من به مخاطبانم مدیونم و نه به فرد دیگری. برای همین می‌خواهم از شما تشکر کنم.»

این بازیگر همچنین گفت: «کسی مجبور نیست با من موافق باشد. ولی یک چیز در جهان هست که من به آن اطمینان دارم و به آن افتخار می‌کنم. واقعا فقط یک چیز و آن کارنامه کاری من است. این نخل طلا برای همین سابقه کاری به من اهدا شده و نه برای چیز دیگر و به همین دلیل من به آن افتخار می‌کنم.»

آلن دلون که به عنوان نماد سینمای فرانسه و یکی از بزرگترین بازیگران سینمای فرانسه و جهان در سال‌های دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی شناخته شده، پیشتر هفت بار نامزد دریافت نخل طلای کن شد، اما هرگز آن را دریافت نکرد.

در روزهای قبل از برگزاری جشنواره کن برخی انجمن‌های فمینیستی به اهدای نخل طلای افتخاری به آلن دلون اعتراض کردند و در طوماری با ۲۵ هزار امضا، این بازیگر را «نژادپرست، همجنس‌هراس و زن‌ستیز» خواندند. اما آلن دلون در کن با ابراز احترام به زنانی که باعث شدند او بازیگر شود، گفت: «آنها زنانی هستند که مرا دوست داشته‌اند و باعث شدند من این حرفه را پیش بگیرم، آنها زنانی بودند که خواستند من این کار را انجام دهم و برای آن جنگیدند.»

آلن دلون اولین بار با فیلم «لذت زندگی» در سال ۱۹۶۱ در جشنواره کن حضور یافت. بعد از آن با فیلم «کسوف» از آنتونیونی در سال ۱۹۶۲ به این جشنواره آمد و جایزه هیئت داوران آن سال را دریافت کرد. همچنین فیلم «یوزپلنگ» محصول سال ۱۹۶۳ با بازی آلن دلون برنده نخل طلای این جشنواره شد.

فیلم «آقای کلاین» از این بازیگر در جشنواره کن ۱۹۷۶ با برخورد سرد تماشاچیان و داوران مواجه شد.

 آخرین بار نیز آلن دلون در سال ۲۰۱۳ در مراسم کن حضور یافته بود، اما پیش از آن به مدت ۱۰ سال به دلیل دلخوری از برگزارکنندگان جشنواره در آن شرکت نکرده بود.

پوستر فیلم زورو آلن دلون

فیلم شناسی:

  • 2008 Asterix at the Olympic Games Jules César
  • 1999 Les Acteurs Himself
  • 1997 Une Chance sur deux Julien Vignal
  • 1996 Le Jour et la nuit Alexandre
  • 1994 Les Cent et une nuits L'acteur d'un jour
  • 1993 L'Ours en peluche Jean Rivière
  • 1992 Un Crime Maitre Charles Durand
  • 1992 Le Retour de Casanova Casanova
  • 1990 Nouvelle Vague L'homme
  • 1990 Dancing Machine Alan Wolf
  • 1988 Ne réveillez pas un flic qui dort Commissaire Eugène Grindel
  • 1985 Parole de flic Daniel Pratt
  • 1984 Notre histoire Robert Avranche
  • 1984 Le Passage Jean Diaz
  • 1983 Le Battant Jacques Darnay
  • 1983 Swann in Love Baron de Charlus
  • 1982 Le choc Martin Terrier
  • 1981 Pour la peau d'un flic Choucas
  • 1980 Trois hommes à abattre Michel Gerfaut
  • 1980 Teheran 43. Nid d'espions Foche
  • 1979 Le Toubib Jean-Marie Desprès
  • 1979 The Concorde ... Airport '79 Paul Metrand
  • 1978 Attention, les enfants regardent L'homme
  • 1977 Le Gang Robert le Dingue
  • 1977 Mort d'un pourri Xavier Maréchal
  • 1976 Monsieur Klein Robert Klein
  • 1976 Armaguedon Dr. Michel Ambrose
  • 1976 Comme un boomerang Jacques Batkin
  • 1976 L'Homme pressé Pierre Niox
  • 1975 Flic Story Roger Borniche
  • 1975 Le Gitan Le Gitan
  • 1975 Zorro (1975 film) Don Diego de la Vega /Zorro
  • 1974 Les Seins de glace Marc Rilsen
  • 1974 Borsalino & Co. Roch Siffredi
  • 1973 Deux hommes dans la ville Gino Strabliggi
  • 1973 La Race des seigneurs Julien Dandieu
  • 1973 Les Granges brûlées Larcher
  • 1973 Scorpio Jean Laurier, alias Scorpio
  • 1973 Les Grands fusils Tony Arzenta
  • 1972 Traitement de choc Devillers
  • 1972 Il était une fois un flic Man searching Rodriguez
  • 1972 La prima notte di quiete Daniele Dominici
  • 1971 Un Flic Coleman
  • 1971 La Veuve Couderc Jean
  • 1971 Soleil Rouge Gauche
  • 1971 Fantasia chez les ploucs A caïd
  • 1971 The Assassination of Trotsky Frank Jackson
  • 1970 Le Cercle rouge Corey
  • 1970 Borsalino Rocco Siffredi
  • 1970 Doucement les basses Simon
  • 1969 Le Clan des Siciliens Roger Sartet
  • 1969 Madly Julian
  • 1969 Jeff Laurent
  • 1968 La Piscine Jean Paul
  • 1968 La Motocyclette Daniel
  • 1968 Adieu l'ami Dino Barran
  • 1968 Spirits of the Dead William Wilson
  • 1967 Le Samouraï Jef Costello
  • 1967 Diaboliquement vôtre Pierre
  • 1966 Les Aventuriers Manu
  • 1966 Lost Command Capt. Philippe Esclavier
  • 1966 Texas Across the River Don Andrea
  • 1965 Paris brûle-t-il ? Jacques Chaban-Delmas
  • 1965 Once a Thief Eddie Pedak
  • 1965 The Yellow Rolls-Royce Stefano
  • 1964 L'Insoumis Thomas
  • 1963 La Tulipe noire Count de Saint Preux
  • 1963 The Leopard Tancredi
  • 1963 Mélodie en sous-sol Francis
  • 1963 Les Félins Marc
  • 1962 Le Diable et les Dix Commandements Pierre Messager
  • 1962 Carambolages Lambert
  • 1962 Eclipse Piero
  • 1962 L'Amour à la mer The film actor
  • 1961 Les Amours celebres Prince Albert
  • 1961 Quelle joie de vivre Ulysse
  • 1960 Plein Soleil Tom Ripley
  • 1960 Rocco and His Brothers Rocco Parondi
  • 1959 Le chemin des écoliers Antoine Michaud
  • 1959 Faibles femmes Julien Fenal
  • 1958 Christine Franz Lobheiner
  • 1957 Quand la femme s'en mêle Jo
  • 1957 Sois belle et tais-toi Loulou

آلن دلون، در گفتگویی ویژه با مجله «پاری مچ» به سوالهای دوست خبرنگارنش، والری تریویلر، شریک سابق زندگی فرانسوا اولاند، رئیس جمهوری پیشین فرانسه می گوید:

همه چیز داشته، همه چیز را شناخته و همه چیز را دیده است. به گفته او بازیگری حرفه ای است که باید به آن اعتقاد و ایمان داشت. او تصریح می کند که چه در سینما و چه در تاتر همواره سعی کرده که به طبیعی ترین شکل ممکن بازی کند: «در واقع من هرگز بازی نکرده ام بلکه (همه لحظه های جلوی دوربین و تماشاگر را) زندگی کرده ام. اینگونه بود که خیلی زود دریافتم که عاشق این حرفه ام.»

«وقتی به خود آمدم، دیدم انگار بچه یتیمی هستم که در دل یک خانواده میزبان زندگی می کنم. هرگز ندیدم که پدر و مادرم با هم باشند. پدر گوشه ای بود و مادر گوشه دیگر. هریک از آنها بر روی رودخانه ای و من میان دو رود بر روی جزیره.»

او بدین ترتیب با برجسته کردن این بی توجهی و غم نادیده گرفته شدن در اوج دوران جوانی و تاثیرش در زندگی شخصی می گوید: «خلاء هایی در زندگی هست که هرگز پر نمی شود. حتی زمانی که با زنی می زیستم، وقتی زنی را دوست داشتم بازهم احساس تنهایی می کردم این حس همیشه با من است.»

آلن دلون سپس پای صحبت را به کارگردانان، بازیگران، دوستان، زنان و دوران ملال آور کودکی اش می کشد و با ابراز انزجار از آنچه در این دنیا می گذرد از آمادگی کامل خود برای مرگ سخن می گوید. بازیگر مشهور فرانسوی چند ماه پیش هنگام مرگ «میری دارک»، دوست دختر سابقش گفته بود که دیگر بهانه ای برای زنده ماندن ندارد.
دنیایی که برایم دیگر بسیار تنگ شده

او حالا در مصاحبه با «پاری مچ» می گوید خود را برای رفتن آماده کردن است. آلن دلون دیگر تاب ماندن ندارد. دنیای جوانی تمام قلب او را اشغال کرده و دیگر جایی برای عصر سالخوردگی باقی نمانده است. چهره محبوب سینمای جهان احساسش را از عصر حاضر اینگونه بیان می کند: «از این زمانه متنفرم، حالم را به هم می زند. همه چیز تحریف شده و اشتباه است...میدانم بدون هیچ تاسف و افسوسی این دنیا را ترک خواهم کرد. همه چیز آماده است حتی گورم که در معبدی انتظارم را می کشد.»

آلن دلون همچنین با طرح باورهای مذهبی خود، اعتقاد ویژه اش به مریم مقدس را مورد اشاره قرار می دهد و می گوید: «مریم عشق من است. با او صحبت می کنم، چیزهایی به او می گویم و چیزهایی از او می خواهم. او به من تسکین و آرامش می دهد. همیشه حضور دارد و در تنهایی ها همراهی ام می کند.»

آلن دلون در ایران

دلُن در ایران با صدای خسرو خسروشاهی شناخته شده است و تنها صدایی است که با استقبال سینماها روبرو شده است. البته در سال‌های دور زنده‌یاد کاووس دوستدار، منوچهر زمانی، محمود قنبری و ژرژ پطرسی نیز بجای او صحبت کرده‌اند که در دوبلهٔ مجدد آن آثار خسروشاهی حرف زده است.

تعداد بازدید: 3917

نظرات کاربران

نظر خود را ثبت کنید

بازیگران ایرانی
آتیلا پسیانی
آشا محرابی
ابوالفضل پورعرب
اسماعیل محرابی
اشکان خطیبی
افسانه بایگان
اکبر عبدی
الناز شاکردوست
الهام حمیدی
امیر آقایی
امیر جدیدی
امیر جعفری
امیر کاظمی
امین تارخ
امین حیایی
ایرج طهماسب
بابک حمیدیان
باران کوثری
بهاره رهنما
بهرام رادان
بهروز وثوقی
بهنام تشکر
بیژن بنفشه‌خواه
پارسا پیروزفر
پانته‌آ بهرام
پانته‌آ پناهی‌ها
پرویز پرستویی
پریناز ایزدیار
پژمان بازغی
پوریا پور سرخ
پیمان معادی
ترانه علیدوستی
ثریا قاسمی
جمشید مشایخی
جمشید هاشم پور
جمیله شیخی
جهانگیر الماسی
جواد عزتی
حامد بهداد
حسین پاکدل
حسین یاری
حمید جبلی
حمید فرخ‌نژاد
حمید گودرزی
حمیدرضا پگاه
حمیده خیرآبادی
خسرو شکیبایی
داریوش ارجمند
داریوش اسدزاده
داریوش فرهنگ
داوود رشیدی
رامبد جوان
رز رضوی
رضا کیانیان
رقیه چهره آزاد
رویا نونهالی
ژاله علو
ساعد سهیلی
سام درخشانی
سانیا سالاری
ستاره اسکندری
سحر دولتشاهی
سحر قریشی
سروش صحت
سعید آقاخانی
سعید پورصمیمی
سعید راد
سعید کنگرانی
شبنم قلی خانی
شبنم مقدمی
شهاب حسینی
شهره قمر
شهلا ریاحی
طناز طباطبایی
عارفه معماریان
عزت الله انتظامی
عزت‌الله رمضانی‌فر
علی صادقی
علی مصفا
علی نصیریان
علیرضا خمسه
عنایت بخشی
فاطمه معتمد آریا
فرامرز صدیقی
فرامرز قریبیان
فردوس کاویانی
فرهاد آئیش
فرهاد اصلانی
فریبرز عرب‌نیا
قطب‌الدین صادقی
کامبیز دیرباز
کامران تفتی
کتایون ریاحی
گوهر خیراندیش
لیلا اوتادی
لیلا حاتمی
مانی حقیقی
مانیا علیجانی
مجید صالحی
محمد علی فردین
محمد علی کشاورز
محمد کاسبی
محمدرضا فروتن
محمدرضا گلزار
محمود پاک نیت
مرتضی احـمدی
مریلا زارعی
مصطفی زمانی
منوچهر نوذری
مهتاب کرامتی
مهدی پاکدل
مهدی سلطانی
مهدی سلوکی
مهران رجبی
مهران غفوریان
مهران مدیری
مهرانه مهین ترابی
مهراوه شریفی‌نیا
مهناز افشار
نازنین بیاتی
ناصر ملک‌ مطیعی
نرگس محمدی
نوید محمدزاده
نیکو خردمند
نیکی کریمی
هادی حجازی فر
هانیه توسلی
هدیه تهرانی
هومن برق نورد
ویدا جوان